رفتن رسیدن است

موجیم و وصل ما ، از خود بریدن است

ساحل بهانه ای است ، رفتن رسیدن است

تا شعله در سریم ، پروانه اخگریم

شمعیم و اشک ما ، در خود چکیدن است

ما مرغ بی پریم ، از فوج دیگریم

پرواز بال ما ، در خون تپیدن است

پر می کشیم و بال ، بر پرده خیال

اعجاز ذوق ما ، در پر کشیدن است

ما هیچ نیستیم ، جز سایه ای ز خویش

آیین آینه ، خود را ندیدن است

گفتی مرا بخوان ، خواندیم و خامشی

پاسخ همین تو را ، تنها شنیدن است

بی درد و بی غم است ، چیدن رسیده را

خامیم و درد ما ، از کال چیدن است

قیصر امین پور

زندگی زیبایی ست

می توان بر درختی تهی از بار ، زدن پیوندی

می توان در دل این مزرعه خشک و تهی

بذری ریخت

می توان

از میان ، فاصله ها را برداشت

دل من با دل تو

هر دو بیزار از این فاصله هاست

قصه شیرینی ست

کودک چشم من از قصه تو می خوابد

قصه نغز تو از غصه تهی ست

باز هم قصه بگو ، تا به آرامش دل

سر به دامان تو بگذارم و در خواب روم

گل به گل ، سنگ به سنگ این دشت

یادگاران تو اند

رفته ای اینک و هر سبزه و سنگ

در تمام در و دشت ، سوگواران تو اند

در دلم آرزوی آمدنت می میرد

رفته ای اینک ، اما آیا ، باز بر می گردی؟

چه تمنای محالی دارم

خنده ام می گیرد

حمید مصدق

217شقایق...